Cebu Days
Tuesday, January 27, 2009June 12, 2008
I want to write. I want to let out my emotions but I don’t know which ones ought to be let out and which ones ought to be kept. I’m overwhelmed with so much emotions, so much that I don’t know which are real and which are imagined. I also wanted to write because my new and undoubtedly awesome pen makes me feel the urge to write down something. Hours ago, I wanted to kill someone. Haha. I don’t know why some people just could not mind their own f*cking business. I mean, come on, let’s face it, we can’t please everyone but that does not mean we… Oh f*ck! I don’t even think I’m making sense. Kill me. Haha.
After a few minutes…
*Tagalog mode*
Naalala ko na nga pala bakit nais kong magsulat. Haha. Ngayong nagparamdam ulit ang lalaki galing sa nakaraan, hindi ko alam anong nararamdaman ko. Ayokong magtanong bakit andyan ulit sya. Ayokong magtanong kung anong nangyari sakanya nung natapos ang lahat sa amin, limang buwan na ang nakalilipas. Tinanong nya ako kung anong bago sakin. Alam kong gusto nyang malaman kung may bago ng lalaki sa buhay ko. Ang hirap sagutin kasi alam kong meron pero ayokong isipin nya na kinarir ko ang paghahanap ng kapalit nya. Hindi ko alam kung gaano ko sya minahal o kung minahal ko nga ba sya, pero masakit nung natapos kami. Tinanong nya ako kung na-miss ko sya. Sabi ko, hindi. Hindi naman talaga. Hahaha. Joke. Teka, tulog na ako. Gusto kong mag-isip-isip.
All comments are moderated. Your comments will not appear here unless approved by the blog owner. Thank you.
Add a comment




